Zmiany w dokumentacji detalu w trakcie produkcji

Rewizja rysunku, o której dowiaduje się tylko połowa zespołu

Zmiana w detalu z blachy zaczyna się zwykle niewinnie. Konstruktor przesuwa otwór o kilka milimetrów, żeby ułatwić montaż, zapisuje plik pod tą samą nazwą i wysyła go w odpowiedzi na wątek mailowy sprzed miesiąca. Dostawca, który akurat kończy bieżącą partię, tnie ją według poprzedniej wersji, bo nikt nie powiedział, że coś się zmieniło.

Skutki wychodzą z opóźnieniem. Czasem po dostawie, czasem dopiero przy montażu kolejnej serii, gdy w magazynie leżą już dwie wersje tego samego indeksu i trudno je od siebie odróżnić gołym okiem.

Minimalny porządek w wersjonowaniu

Do opanowania tego nie potrzeba rozbudowanego systemu. Wystarczy kilka zasad stosowanych konsekwentnie.

1. Każda zmiana geometrii dostaje nowe oznaczenie rewizji, także wtedy, gdy dotyczy jednego wymiaru.
2. Nazwa pliku zawiera indeks i rewizję, więc dwa różne pliki nie mogą nazywać się tak samo.
3. W tabelce rysunku zapisuje się, co zostało zmienione i od kiedy obowiązuje.
4. Poprzednia wersja zostaje w archiwum, a nie jest nadpisywana.
5. Dostawca potwierdza przyjęcie nowej wersji przed uruchomieniem produkcji.

Moment wprowadzenia zmiany

Największe straty powstają nie z samej zmiany, lecz z jej terminu. Zmiana zgłoszona przed przygotowaniem rozkroju kosztuje tyle co poprawka pliku. Ta sama zmiana zgłoszona po rozkroju oznacza przygotowanie programu od nowa, a po wycięciu partii oznacza materiał do odpisania.

Dlatego przy pracach rozwojowych opłaca się dzielić zamówienia na mniejsze partie, dopóki konstrukcja się ustala. Duża, tania jednostkowo seria ma sens wtedy, gdy detal przeszedł już próbny montaż i nie zanosi się na poprawki.

Ten sam mechanizm działa przy powtarzalnych zleceniach na detale z blachy: im dłużej trwa współpraca na jednym indeksie, tym większa szansa, że gdzieś po drodze powstała wersja, o której wie tylko jedna strona.

Jak rozpoznać detale z dwóch wersji

Gdy problem już wystąpił, trzeba oddzielić stare sztuki od nowych. Pomaga porównanie z odłożonym wzorcem oraz pomiar wymiaru, który został zmieniony, a nie oględziny całości. Sztuki z nieaktualnej wersji oznacza się od razu, zanim wrócą na regał, bo ponowne rozpoznanie ich za tydzień zajmie tyle samo czasu co teraz.

Jeżeli różnica jest niewielka i stare detale dają się użyć po drobnej obróbce, ustala się to na piśmie razem z osobą odpowiedzialną za jakość. Ustna zgoda na rozwiercenie otworu potrafi wrócić przy reklamacji wyrobu gotowego.

Kto powinien dostać informację o zmianie

Lista jest krótsza, niż się wydaje, i dlatego łatwo ją pominąć. Informacja idzie do zaopatrzenia, do osoby prowadzącej zamówienia u dostawcy, do magazynu i do stanowiska montażu. Przy współpracy z podwykonawcą obróbki dochodzi jeszcze potwierdzenie, od której partii nowa wersja obowiązuje.

Brak tego potwierdzenia jest najczęstszym miejscem, w którym cała procedura się urywa. Wysłanie pliku nie jest tym samym co uzgodnienie, że został wdrożony.

Pomaga też jedno miejsce, w którym zmiany są zbierane. Może to być prosty arkusz z kolumnami indeks, rewizja, data i partia, od której wersja obowiązuje. Jego wartość polega nie na formie, lecz na tym, że pytanie o aktualność rysunku ma jedną odpowiedź, a nie tyle odpowiedzi, ile osób zapytamy.